سرزمين هميشه جاويدان بلوچستان

خدا

رحيمداد — Wed, 24 Aug 2011 16:36:00 GMT

خدا

ميخوام ازت اسمي نباشه رو لبام

ميخوام ازت حسي نباشه تو شبام

داره شرمم ميگيره از اين چشا

داره اشکم ميگيره با اين نگاه

نميخواستم تو رو نادم ببينم

تو رو گريون توخيالم ببينم

اما اين خدا چه بس مهربونه

درد هر ناکسي و خوب ميدونه

وقتي هر شب منو گريون ميديدش

منو تنها توي ايوون ميديدش

وقتي که ديدش اسير غم شدم

تو بدي ها مردم و بي کس شدم

منو تنها توي راه رها نکرد

دستم و گرفتو باز شيدام نکرد

اون خودش خوب ميدونست من حيرونم

گداي عشق زميني هستم و چه ديوونم

صبر

رحيمداد — Wed, 24 Aug 2011 16:36:00 GMT

^صبر

^{صبر بايد کرد در اين منزلگه پير خرابات}

^{که در عاشقي و دوستي تنها گناه است}

^{صداقت حرف بي ربطي است در اين جمع}

^{که انان خود غريب و بي پناهند}

^{ولي کن من يه مجنونم در اين بين}

^{يه مجنون و يه سر گشته در اين حين}

^{چه ميشد تو در اين ميخانه با ما يار بودي}

^{شريک غمزه و هر يک ناز بودي}

^{چرا اينگونه بار خود ببستي؟}

^{چرا با نارفيقان عهد بستي؟}

^{سبوي جام و بخشيدي به ياران}

^{خود اينگونه خراب و زار گشتي}

^{شراب ناب و جام زرين در بر توست}

^{هواي کوي ياران در سر توست}

^{چرا پيمانه پيمانه سبوي عشق خوردي؟}

^{که اينگونه پريشان حال و دردمندي؟}

^{تو از رسم و رسوم عشق چه ميداني؟}

^{فقط ميخانه و جام شراب و مي پرستي؟}

^{بيا يکدم نظر بر حال ما کن}

^{که ما اينگونه عاشق پيشه هستيم}

^{ولي کن عاشقي مستي نميخواد}

^{مي و جام شراب و لهو نميخواد}

^{سبب شد تا بگويم حال رندان}

^{بگويم اين چنين بود درد هجران}

^{بيا درسي بگير از حال و روزم}

^{که منهم مثل تو روزي نبودم}

چشم انتظار

رحيمداد — Wed, 24 Aug 2011 16:36:00 GMT

دارم از تو مينويسم

تو که هر شب توي خوابم

يه تبسمي رو لبهام

تو که ميفهمي هنوزم

يکي هست اين ور دنيا

يه نفر منتظر تو

يکي که بي کس و تنهاس

اون فقط خدا رو داره

با يه قلبه تيکه پاره

منتظر تو پشت شيشه

آخ چه سرده شب تيره

يه نفر گفته تو راهي

ميگه بر ميگردي امشب

بازم امشبم سحر شد

بازم صبرم بي ثمر شد

دل خوشم تا تو بيايي

سر رو شونه هام بزاري

تا دم صبح بي قراري

امشبم چشم انتظاري

قفسي دارم تو خونه

با يه بلبله ديوونه

اونم عاشقه بيچاره

دنباله يه راه چاره

نظر چشماي سياهت

واسه صورت چو ماهت

اگه هر شبي بيايي

ميشه بلبلم فراري

آي قصه

رحيمداد — Wed, 24 Aug 2011 16:36:00 GMT

آي قصه

آي قصه قصه قصه

نون و پنير و پسته

اگر همين قصه گومون

ميفهميدش روي زمين

نون ديگه نيست

پنير و پسته ديگه نيست

هيچ موقع قصه نميگفت

راز نهفته نميگفت

قصه شو با حرف ديگه شروع ميکرد

راستي به آخر ميرسيد

ختم کلام قصمون

چطور بايد تموم ميشد؟

قصه ما به سر رسيد

کلاغه به خونش نرسيد

قصه تموم شد اينجوري

حرفا حروم شد اينجوري

وقتي که قصه نداريم

نون نداريم پنيرو پسته نداريم

چطور بايد قصه ما تموم بشه

يعني بايد کلاغه تو راه بمونه؟

اينجور باشه کلاغه تو قصه ما

رو بوم که هيچ به آسمونم نميره

نميپره به آسمون

نميشينه رو بوممون

آخه ديگه قصه گومون

قصه نداره که بگه

راز نهفته نداره که بگه

خلاصه که يه جورايي بي رحميه

وقتي کار قصه گومون بي شرميه

بزار راوي قصه بگه

حرفاي پر غصه بگه

دلش پره از اين و اون

بزار خالي کنه غمو

باشه بگو قصه بگو

از اين سيه روز بگو

اگر که نوني نداريم تو سفرمون

اگر پنير و پسته نداريم

عيب نداره دل که داريم

آويزه گوش ميکنيم حرفاتو ما

آخر قصه هم ديگه مهم نيست

پنير وپسته هم ديگه مهم نيست

پاداش نيكي

رحيمداد — Wed, 20 Jul 2011 18:35:00 GMT

پسر فقيري که از راه فروش خرت و پرت در محلات خرج تحصيل خود را بدست ميآورد يک روز به شدت دچار تنگدستي شد،او فقط يک سکه نا قابل در جيب داشت.

در حالي که گرسنگي سخت به او فشار مياورد تصميم گرفت از خانه بعدي تقاضاي غذا کند،با اين حال وقتي دختر جواني در را برويش گشود دستپاچه شد و به جاي غذا يک ليوان آب خواست. ادامه مطلب...

معماي اينستشن

رحيمداد — Wed, 20 Jul 2011 18:30:00 GMT

معماي انيشتين

مسئله اي را انيشتن در قرن 19 مطرح كرد و گفته 98% مردم دنيا قادر به حل آن نيستند

شما ببينيد جزء چند درصد مردم دنيا هستيد؟!

ادامه مطلب...

دل عزراييل براي چه كسي سوخت؟

رحيمداد — Wed, 20 Jul 2011 18:20:00 GMT

روزي رسول خدا (صل الله عليه و آله) نشسته بود، عزراييل به زيارت آن حضرت آمد. پيامبر(صل الله عليه و آله) از او پرسيد: اي برادر! چندين هزار سال است که تو مأمور قبض روح انسان ها هستي، آيا در هنگام جان کندن آنها دلت براي کسي سوخته است؟

عزارييل گفت در اين مدت دلم براي دو نفر سوخت:...

ادامه مطلب...

داستانک پيامکي ليلي و مجنون

رحيمداد — Wed, 20 Jul 2011 18:11:00 GMT

داستانک پيامکي ليلي و مجنون

پيامک زد شبي ليلي به مجنون

که هر وقت آمدي از خانه بيرون

بياور مدرک تحصيلي ات را

گواهي نامه ي پي اچ دي ات را

پدر بايد ببيند دکترايت

زمانه بد شده جانم فدايت

دعا کن ...

دعا کن مدرکت جعلي نباشد

زدانشگاه هاوايي نباشد

وگرنه واي بر احوالت اي مرد

که بابايم بگيرد حالت اي مرد

چو مجنون اين پيامک خواند وارفت

به سوي دشت و صحرا کله پا رفت

اس ام اس زد ز آنجا سوي ليلي

که مي خواهم تورا قد تريلي

دلم در دام عشقت بي قرار است

وليکن مدرکم بي اعتبار است

شده از فاکسفورد اين دکترا فاکس

مقصر است در اين ماجرا فاکس

چه سنگين است بار اين جدايي

امان از دست اين مدرک گرايي

اخر خط

رحيمداد — Wed, 20 Jul 2011 17:34:00 GMT

شب عروسيه، آخره شبه ، خيلي سر و صدا هست. ميگن عروس رفته تو اتاق لباسهاشو عوض کنه هر چي منتظر شدن برنگشته، در را هم قفل کرده. داماد سروسيمه پشت در راه ميره داره از نگراني و ناراحتي ديوونه مي شه. مامان باباي دختره پشت در داد ميزنند: مريم ، دخترم ، در را باز کن. مريم جان سالمي ؟؟؟ آخرش داماد طاقت نمياره با هر مصيبتي شده در رو مي شکنه ميرند تو. مريم ناز مامان بابا مثل يه عروسک زيبا کف اتاق خوابيده. لباس قشنگ عروسيش با خون يکي شده ، ولي رو لباش لبخنده! همه مات و مبهوت دارند به اين صحنه نگاه مي کنند. کنار دست مريم يه کاغذ هست، يه کاغذي که با خون يکي شده. باباي مريم ميره جلو هنوزم چيزي را که ميبينه باور نمي کنه، با دستايي لرزان کاغذ را بر ميداره، بازش مي کنه و مي خونه :

سلام عزيزم. دارم برات نامه مي نويسم. آخرين نامه ي زندگيمو. آخه اينجا آخر خط زندگيمه. کاش منو تو لباس عروسي مي ديدي. مگه نه اينکه هميشه آرزوت همين بود؟! علي جان دارم ميرم. دارم ميرم که بدوني تا آخرش رو حرفام ايستادم. مي بيني علي بازم تونستم باهات حرف بزنم.

ديدي بهت گفتم باز هم با هم حرف مي زنيم. ولي کاش منم حرفاي تو را مي شنيدم. دارم ميرم چون قسم خوردم ، تو هم خوردي، يادته؟! گفتم يا تو يا مرگ، تو هم گفتي ، يادته؟! علي تو اينجا نيستي، من تو لباس عروسم ولي تو کجايي؟! داماد قلبم تويي، چرا کنارم نمياي؟! کاش بودي مي ديدي مريمت چطوري داره لباس عروسيشو با خون رگش رنگ مي کنه. کاش بودي و مي ديدي مريمت تا آخرش رو حرفاش موند. علي مريمت داره ميره که بهت ثابت کنه دوستت داشت. حالا که چشمام دارند سياهي ميرند، حالا که همه بدنم داره مي لرزه ، همه زندگيم مثل يه سريال از جلوي چشمام ميگذره. روزي که نگاهم تو نگاهت گره خورد، يادته؟! روزي که دلامون لرزيد، يادته؟! روزاي خوب عاشقيمون، يادته؟! نقشه هاي آيندمون، يادته؟! علي من يادمه، يادمه چطور بزرگترهامون، همونهايي که همه زندگيشون بوديم پا روي قلب هردومون گذاشتند. يادمه روزي که بابات از خونه پرتت کرد بيرون که اگه دوستش داري تنها برو سراغش.

يادمه روزي که بابام خوابوند زير گوشت که ديگه حق نداري اسمشو بياري. يادته اون روز چقدر گريه کردم، تو اشکامو پاک کردي و گفتي گريه مي کني چشمات قشنگتر مي شه! مي گفتي که من بخندم. علي حالا بيا ببين چشمام به اندازه کافي قشنگ شده يا بازم گريه کنم. هنوز يادمه روزي که بابات فرستادت شهر غريب که چشمات تو چشماي من نيافته ولي نمي دونست عشق تو ، تو قلب منه نه تو چشمام. روزي که بابام ما را از شهر و ديار آواره کرد چون من دل به عشقي داده بودم که دستاش خالي بود که واسه آينده ام پول نداشت ولي نمي دونست آرزوهاي من تو نگاه تو بود نه تو دستات. دارم به قولم عمل مي کنم. هنوزم رو حرفم هستم يا تو يا مرگ. پامو از اين اتاق بزارم بيرون ديگه مال تو نيستم ديگه تو را ندارم. نمي تونم ببينم بجاي دستاي گرم تو ، دستاي يخ زده ي غريبه ايي تو دستام باشه. همين جا تمومش مي کنم. واسه مردن ديگه از بابام اجازه نمي خوام. واي علي کاش بودي مي ديدي رنگ قرمز خون با رنگ سفيد لباس عروس چقدر بهم ميان! عزيزم ديگه ناي نوشتن ندارم. دلم برات خيلي تنگ شده. مي خوام ببينمت. دستم مي لرزه. طرح چشمات پيشه رومه. دستمو بگير. منم باهات ميام ….

پدر مريم نامه تو دستشه ، کمرش شکست ، بالاي سر جنازه ي دختر قشنگش ايستاده و گريه مي کنه. سرشو بر گردوند که به جمعيت بهت زده و داغدار پشت سرش بگه چه خاکي تو سرش شده که توي چهار چوب در يه قامت آشنا مي بينه. آره پدر علي بود، اونم يه نامه تو دستشه، چشماش قرمزه، صورتش با اشک يکي شده بود. نگاه دو تا پدر تو هم گره خورد نگاهي که خيلي حرفها توش بود. هر دو سکوت کردند و بهم نگاه کردند سکوتي که فرياد دردهاشون بود. پدر علي هم اومده بود نامه ي پسرشو برسونه بدست مريم اومده بود که بگه پسرش به قولش عمل کرده ولي دير رسيده بود. حالا همه چيز تمام شده بود و کتاب عشق علي و مريم بسته شده. حالا ديگه دو تا قلب نادم و پشيمون دو پدر مونده و اشکاي سرد دو مادر و يه دل داغ ديده از يه داماد نگون بخت! مابقي هر چي مونده گذر زمانه و آينده و باز هم اشتباهاتي که فرصتي واسه جبران پيدا نمي کنند…

Computer

رحيمداد — Mon, 11 Jul 2011 15:48:00 GMT

از ويکي‌پديا، دانشنامه? آزاد

ابررايانه? کلمبيا در مرکز تحقيقات آمِس، ناسا.

رايانه يا کامپيوتر ماشيني است که از آن براي پردازش اطلاعات استفاده مي‌شود.